باغ موزه هنر ايرانی

در متون دینی روایت کرده‌اند که باغ عدن در بین‌النهرین قرار داشت؛ محلی برای آرامش، تنعم و زایش. باغ، محلی‌ست که آدمی را همواره به معنایی فراتر و فزون‌تر از جغرافیایش رهنمون می‌شود و انسان را از عالم واقعیت به جهان خیال ره می‌گشاید و از اینجاست که آینه‌صفت آن جهان را به این دنیا بازتاب می‌دهد.

باغ‌موزه، به محلی گفته می‌شود که در کنار نگهداری و نمایش آثار هنری، فضایی را فراهم کند که موجب آرامش و انبساط خاطر بازدیدکنندگان شود.
باغ‌موزه‌ی هنر ایرانی نیز بر همین تعریف در زمستان 1385 به‌همت سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران طراحی و گشایش یافت. شهروندان در این باغ فزون بر تفرج و تفنن، از بخش‌های مختلف فرهنگی و هنری باغ بهره برده و علاوه بر حظ بصری به معارف و اطلاعات جدیدی نیز دست می‌یابند

فضای عمومی باغ‌موزه محلی‌ست که در شرایط آب و هوایی مناسب، برپایی کارگاه‌های آموزشی حضوری (ورک‌شاپ) در عرصه‌های طراحی، نگارگری، خوشنویسی و مجسمه‌سازی را امکان‌پذیر می‌سازد.
آثار هنری باغ‌موزه را می‌توان به دو دسته‌ی کلی تقسیم کرد؛ دسته‌ی نخست ماکت آثار باستانی، میراث گران‌بهای نیاکان‌مان به اضافه‌ی آثار حجمی (چوب و فلز) برخی هنرمندان معاصر که به شکل دائمی امکان تماشای آنها میسر است. دسته‌ی دیگر آثار هنری قابل عرضه در فضای باغ، نگارخانه و دیواره‌های باغ که در مدت محدودی در معرض مشاهده‌ی شهروندان قرار می‌گیرد.